Maks Haxhia:Nga të korruptuarit në drejtësi, gjykatësit janë më të pasurit në Shqipëri

Së shpejti, do hapet Shkolla e Avokatisë

 Si u shkarkova si Prokuror i Përgjithshëm, si sot 20 vjet më parë

Sot, si 20 vjet më parë, ju jeni shkarkuar nga detyra e Prokurorit të Përgjithshme, si e kujtoni këtë moment pas dy dekadash. Nuk e prisja që ju ta nisnit me këtë ngjarje intervistën, por mund të them se sot pas 20-vitesh më duket sikur nuk e kam jetuar unë atë ngjarje. Kuptohet që kur flet për një ngjarje që ka ndodhur para 20 vitesh, është shumë e vështirë që të flasësh me detaje. Por ajo ishte një ndodhi që edhe në aspektin e fushës së prokurorisë, në marrëdhëniet e saj ekzekutivin dhe legjislativin, edhe në aspektin personal, krijoi shumë evenimente në jetën time.

- Kur shihni në një retrospektivë të jetës suaj që e kanë shkruar të tjerët dhe jo kur e keni shkruar ju vetë siç ndodh në CV, çfarë mendoni?

Arrij në një konkluzion, që këto 20 vite kanë kaluar shumë shpejt. Tregon, gjithashtu, se Shqipëria është një vend me ngjarje dhe me dinamizëm të madh.

- Çfarë ju bën më shumë përshtypje?

Ngjarja me tronditëse, por që pati edhe efektet pozitive në jetën time, është shkarkimi nga detyra si prokuror i përgjithshëm. Kjo, jo sepse u shkarkova, pasi mund të bëj një analizë shumë të gjatë dhe bëj lidhje, pse dhe kush më shkarkoi dhe a duhet të ndodhte apo jo. Por një mund ta them që qenia Prokuror i Përgjithshëm sot është më komod tani sesa atëherë, për shumë arsye.

- Por këta të rinj ankohen, z. Haxhia …

Kam përshtypjen se çdokush ankohet në bazë të situatës në të cilën ndodhet, por ta krahasosh me situatën, në të cilën ndodhesha, unë kam kaluar një situatë shumë të vështirë. Jo si person, si Maks Haxhia, por si përfaqësues i një institucioni tepër të rëndësishëm, që sapo kishte ardhur nga një sistem post komunist shumë i veçante, i koncentruar dhe i orientuar. Në atë institucion erdha me një ide tjetër, më frymëzim dhe opinion, përkushtim dhe naivitet tjetër. Vija nga një sistem akademik, ku isha larg bërrylave e konjukturave dhe prapaskenave, unë isha thjesht një specialist i fushës penale, me një dominancë të anës akademike sesa praktike. Erdha nga auditorët dhe të drejtosh një institucion që është shumë delikat dhe i rëndësishëm, sepse përballesh direkt me fluksin që vjen nga kriminaliteti dhe policia dhe ta marrësh ta kthesh në prova dhe ta çosh në gjykatë e ta ndjekësh deri në çastin e vendimit, kërkon eksperiencë praktike. Por kryesorja ishte që ky institucion kishte një presion të jashtëzakonshëm. Në këtë detyrë, unë kisha përkushtimin, madje kisha fituar një bursë në Fraiburg për tre vite. M’u propozuan disa vende, por unë nuk pranova, por më pas, unë nuk doja të luaja atë djalin e përkëdhelur. Kisha disa kontakte, sepse me studentët e mi ishim në grevën e urisë të studentëve në ‘90, të cilët ishin pothuaj të gjithë anëtarët e Gjykatës së Lartë që ndodhen aktualisht. Aty ishte dhe Azem Hajdari, i cili kishte relata me ne dhe mbante kontakte. Ky ishte terreni që u përgatiti më pas në krijimin e qeverisë së re. Askujt nuk ia merrte mendja që ne do të merrnim pjesë në këto funksione të larta dhe unë i isha përkushtuar fushës akademike dhe me thënë të drejtën u gëzova që realizova atë bursë. Por në atë kohë u vendos që unë të isha Prokuror i Përgjithshëm dhe u thirra nga presidenti i asaj kohe, z. Berisha, i cili këmbënguli dhe e kishte marrë me pasion me emrin tim.

- Por zgjati vetëm katër muaj …

Po zgjati vetëm katër muaj në atë kohë ishte një “dashuri e zjarrtë”. Megjithatë, unë dua të jem realist dhe nuk dua të bëj konjukturalistin. Unë pranova që të isha kryeprokuror me idenë që ky institucion të merrte një fytyrë të re dhe të vendosej drejtësi. Iu përkushtova këtij institucioni, sepse kurrë nuk e mendova që ky institucion do të përdorej si mjet për të realizuar, nga ai grupim i të përndjekurve, një represion politik ndaj atij sistemi që lamë pas. Unë mendoja se ky institucion do të qëndronte larg kësaj linje duke u bazuar në atë shprehjen e famshme të z. Berisha “Të gjithë bashkëfajtorë dhe të gjithë bashkëvuajtës”. Kjo e zgjidhi atë problem që ky institucion të mos kthehej në atë që kishte qenë më parë në komunizëm. Që këtu filloi kontradikta, duke e keqkuptuar këtë institucion nga një grup deputetësh. Mbaj mend që nga ata ka qenë i ndjeri z. Spahia, i cili iu kundërvu këtij institucioni për ta kthyer atë në një institucion ngritës akuzash ndaj ish udhëheqësve të lartë të diktaturës. Nuk ishte problemi se unë kisha dalë në mbrojtje të tyre, por nuk mund të përdorej institucioni akuzës për luftë politike, por të ndëshkuar një klasë politike. Ky institucion duhet të vepronte për çështje konkrete dhe ky ishte debati i fundit që u bë në datën 17 në parlament në atë kohë. Një nga pyetjet që m’u bë ishte: “Pse nuk e keni arrestuar Ramiz Alinë” dhe unë iu përgjigja se nuk kisha një denoncim konkret për një vepër konkrete, që unë të nisja hetimet. Problemi ishte se unë e ruaja institucionin e prokurorisë nga lufta politike, por të fokusohej si institucioni i vetëm i akuzës.

- Përse nuk doli në mbrojtje z. Berisha, pra që të kritikonte këta deputetë që kërkonin këtë veprim nga ana e Prokurorisë?

Unë e kam bërë këtë pyetje dhe më ka rezultuar sot, pas 20 vitesh, se Berisha ka qenë mes dy zjarreve. Mund të ketë qenë dhe provokim, që ta vinte Berishën kundër udhëheqjes së asaj kohe, por të them të drejtën z. Berisha ka qenë indiferent në raport me Prokurorinë, nuk ka pasur asnjë ndikim qoftë edhe me telefon që të kërkonte nisjen e hetimeve për udhëheqjen. Ndaj unë mendoj se ai më la mua që të kërkoja mosshndërrimin e prokurorisë në institucion politik.

- Kush e kërkoi dorëheqjen tuaj?

Dorëheqja ime është kërkuar ekzaktësisht në parlament. Jam thirrur në interpelancë, ministri i kohës i Drejtësisë, z. Kudret Çela, dhe i kryetari i Gjykatës së Lartë. Bazuar në dispozitat kryesore Kushtetuese të kohës, vetëm ministri thirrej në interpelancë, jo prokurorët. U bë një debat në parlament, në kohën kur unë dola në parlament i drejtuar nga Arben Imami dhe Gramoz Pashko dhe grupi i mocionistëve. Azem Hajdari, i cili ishte absolutisht kundra, jo vetëm në këto dispozita, por kuptoi edhe lojën që duhet të përdoresha dhe nesër të ikja që kur të vinte një tjetër dhe të përdorej për ato qëllime ishte synuar. Më thërret i ndjeri Pjetër Arbnori si kryetar Kuvendi dhe më thotë “Z. Haxhia, mund të ikni, sepse nuk ju takon të qëndroni këtu”. Atje pati një replikë dhe unë, duke e ndjerë që fati im në atë detyrë nuk kishte më të ardhme, i thashë që do të qëndroja dhe do t’u përgjigjesha pyetjeve. Prisja edhe ndonjë inskenim si shkak për të më larguar, pasi erdhi një shkresë në atë kohë, ku unë, në bazë të një vendimi të Këshillit të Lartë të Drejtësisë, kisha emëruar zv/ kryetarin e Hetuesisë, që në atë kohë ishte bashkuar me prokurorinë, si prokuror. Kjo u përdor më pas si një falsifikim, ndërkohë që ishte një vendim i marrë nga KLD.

- Deputeti Rudolf Marku, përse ishte kaq shumë kundra jush, duke qenë se ai ju njihte shumë mirë dhe kishte qenë mësuesi juaj?

Më futët në një kujtesë të hidhur që më ka lënë një shije të hidhur ish-profesori im i letërsisë. Unë gjimnazin e kam në Lezhë dhe kam pasur profesor të letërsisë Rudolf Markun dhe kemi pasur marrëdhënie të shkëlqyera, jo për interesa, por atë e kishim si udhëheqës shpirtëror. Unë nuk e di arsyen e kundërshtimit të tij, por në momentin që unë do të shkarkohesha, folën të gjithë, mes tyre dhe Rudolf Marku. Të them të drejtën, ajo që më surprizoi ishte që si mund të kishte mundësi, që mësuesi im, i cili e dinte shumë mirë përbërjen time familjare të mund të degradonte në atë mënyrë, sa të sajonte ngjarje dhe fakte. Megjithatë, thonë se rastësia është mbreti i shumë gjerave dhe një ditë në shtëpi, dëgjova një intervistë të ish profesorit tim, pasi ai ishte kthyer nga Anglia dhe tregonte prapaskenat si funksiononte grupi parlamentar i PD-së dhe i PS-së dhe tregoi edhe rastin tim pa përmendur emër dhe tregoi se si kishte një brengë të madhe në ndërgjegje, duke kërkuar të falur për atë që kishte bërë.

- Shumë mendojnë se shkarkimi juaj nga ajo detyrë solli edhe shkatërrimin e organit të prokurorisë dhe ky institucion, ende nuk e marrë veten. A jeni dakord ju me këtë?

Prokuroria është një organ shumë i vështirë, sepse, dashur pa dashur, zgjidhet nga politike dhe vjen një moment që do ta hetojë edhe politikën. Problemi nuk qëndron tek Prokurori që zgjidhet, por te marrëdhënia që kanë institucionet. Prokuroria nuk është gjyqësor, por interlekutor, është një organ i ndërmjetëm midis gjyqësorit dhe ekzekutivit dhe asnjëherë nuk është njëri prej tyre. Politika ka devijime në punën e saj, ndaj dhe gjatë kësaj veprimtarie, duam apo nuk duam ne, kryhen edhe vepra penale dhe këto vepra shkojnë në prokurori, ndaj dashur pa dashur ky organ do të ketë përplasje me prokurorinë. Kjo nuk ndodh vetëm me këtë qeverinë, por edhe me policinë, ne vetë kemi parë sa përplasje ka pasur mes tyre.

- Jo vetëm ju, por pothuaj të gjithë pasardhësit tuaj janë shkarkuar të gjithë në të njëjtën formë si ju. Madje, vendimet e Gjykatës Kushtetuese, si ai në rastin tuaj, janë pothuajse me të njëjtin shpjegim.

Unë e kam marrë drejtimin e Prokurorisë në një pikë shumë të vështirë, sepse ishte fillimi i demokracisë. Kurse, më pas, detyra, Prokuroria nuk ishte më aq e vështirë  jo vetëm nga financat, mjete apo kualifikimit, por ngjarja ime dhe e Arben Rakipit frenuan pak politikën për ta sulmuar Prokurorinë.

- Në një intervistë disa vite më parë, ju keni vlerësuar Theodhori Sollakun dhe Ina Ramën, si prokurorë. Përse këta dhe jo të tjetër?

Pyetja që më keni bërë atëherë nuk ka qenë krahasuese. Kam thënë Z. Sollaku, sepse pati një përparësi në emërimin e tij duke iu lënë hapësirë për të vepruar. Së dyti, ai kishte qenë profesor i të Drejtës Penale në fakultet dhe diti ta menaxhojë mirë institucionin. Ina Ramën e kam vlerësuar sepse ishte femra e parë në atë detyrë dhe ishte vërtetë për ta përgëzuar sepse mori përsipër një detyrë shumë të vështirë. Gjithashtu, di që marrëdhëniet institucionale dhe brenda për brenda institucionit i ka respektuar.

- Cili është mendimi juaj për z. Rakipi?

Z. Rakipi është një profesionist i nivelit të lartë. Pati edhe ai një situatë shumë të vështirë sepse ishte periudha pas ’97-ës dhe pati një presion pasi partia që e vuri e konsideroi si një dorë të fortë, duke pretenduar që edhe ajo të realizonte ndonjë një nga qëllimet e veta. Unë arrij në konkluzionet se kushdo që do të jetë Prokuror i përgjithshëm, asnjëherë nuk do dalë burrë i mirë me të gjithë institucionet. Një prokuror të përgjithshëm që ta duartrokasin të gjithë Shqipëria nuk do të ketë asnjëherë, por do të ketë prokuror, i cili do të dijë ta ruajë institucionin nga presionet politike. Do të jetë ai prokuror i mirë që do të dijë të mbajë një ekip profesionistësh që të përpunojë dosje të cilat kur të dërgohen në gjykatë, sado e korruptuar e anshme të jetë kjo e fundit, të mos ketë nga të lëvizë.

- Nëse do t’ju propozoheshit ju Prokuror i Përgjithshëm, pas mbarimit të mandatit të z. Rama, ju do ta pranonit këtë post?

Ka një parim “jo dy herë në të njëjtin vend punë”

- Kjo nuk është e ndaluar?

Shqipëria ka burra dhe gra apo vajza e djem shumë të aftë dhe mund t’ia besosh kujtdo. Unë e mbarova ciklin tim në Prokurori.

- Ju jeni kryetar i Dhomës Kombëtare të Avokatisë dhe avokatia, që pas rikthimit të saj në Shqipëri, ka marrë një rëndësi shumë të veçantë. Ç’do të thotë të jesh avokat, sot në vendin tonë dhe çfarë perceptimi kanë njerëzit për avokatët.

Të gjithë e dinë se avokatia pati 25 vjet ndërprerje si profesion, në një kohë që ishte një profesion që datonte që në kohën e Turqisë. Si institucion i ri që filloi në vitin 1990, së bashku me Ministrinë e Drejtësisë nuk trashëgoi asgjë nga e kaluara, që do të thotë që ne nuk kishim asgjë dhe krijuam gjithçka nga e para. Në këtë sens, ne adoptuam ligjin e ‘93 dhe më pas u bë ligji për avokatinë në 2003, i cili u formua me një ndihmë profesionale dhe financiare nga Këshilli i Europës, me specialistë francez, gjermanë dhe anglez. U bë një ligj bashkëkohor me standard të lartë dhe ne nuk menduam që një “Ferrari” në rrugët e Shqipërisë do të krijonte probleme. Ky ligj me këtë standard të lartë nga çdo pikëpamje ishte shumë i përparuar për vendin tonë.

- Sa politikanë kanë me liçensë avokati në Shqipëri?

Sipas disa statistikave, një pjesë e deputetëve, rreth 30 apo 40 prej tyre kanë liçensë avokati. Presidenti i Republikës, Bujar Nishani ka liçensë avokatie gjithashtu edhe Jozefina Topalli, Pandeli Majko, Fatmir Xhafaj, të gjithë ministrat e Drejtësisë apo pothuajse të gjithë deputetët e Komisionit të Ligjeve.

- Një ndër çështjet më të rëndësishme që ju keni ndjekur si avokat është edhe ajo e “Gërdecit”. Ju mbroni një nga administratorët, por a jeni dakord me ata që mendojnë se me vënien nën e akuzë e një numri shumë të madh të ushtarake ngjan me arrestimin e dënimin e shumë ushtarakëve në vitin 1974?

 

E vërteta është që në punën time shumë vjeçare kam pasur çështje nga më të ndryshme. Nuk mund të ndash nëse është një çështje madhe apo e vogël. Çështja e Gërdecit ishte një ngjarje e rëndë, të cilën unë e kam përjetuar pasi isha duke udhëtuar drejt Durrësit në atë moment. Si jurist mund të them se nuk isha dakord me mënyrën si u menaxhua procesi, pasi si avokat unë mbroj interesin e klientit. Por të isha Prokuror i Përgjithshëm, do ta menaxhoja ndryshe procesin, së pari sepse nuk mund të sjellësh në një proces penal të pandehur që nuk lidhen në episode me njëri-tjetrin. Unë së bashku me kolegët e mi kemi kërkuar që në fillim të veçojmë çështjet sipas episodeve, pra veç ushtarakët, veç civilët, veç ndërmarrja MEICO dhe veç ata që bënë tenderimin. Të gjithë këta nuk duheshin bashkuar nga pasoja, por të veçoheshin sipas akuzave që kishin. Gjithashtu, kemi kërkuar që nga 480 dëshmitarë të vinin vetëm katër apo pesë për një episod. Përveç kësaj, kemi kërkuar gjykim të shkurtuar, që është temë më vetë procedurale dhe nëse do të ishin zbatuar këto procesi  nuk do të kishte zgjatur kaq shumë. Drejtësia shqiptarë është e ndikuar nga politika opinioni publik dhe media.

- Cili është roli i medias në këtë rast?

Media po të ishte më objektive, dhe të mos vraponte vetëm nga ngjarja dhe rëndësia e lajmit. Shumë prej të pandehurve media “i ka rënë shumë në qafë”.

- Po ushtarakët…

Ata duhet të veçohen dhe të gjykohen në bazë të lidhjes me ecurinë që nga fillesat deri në instalimin e repartit. Nëse do të ishin bazuar rregullat strikte asgjë nga këto nuk do të ndodhte.

- Në vitin 2000 më kujtohet një çështje shumë e veçantë, siç ishte marrëveshja e ekstradimit mes Shqipërisë dhe SHBA-ve. Ekzistonte një marrëveshje që prej vitit 1933 e zhvlerësuar më pas në Kongresin e Përmetit. Por në vitin 2000, një klient i juaji i kërkohej nga drejtësia amerikane për ekstradim, pikërisht në bazë të kësaj marrëveshje të vitit 1933. Si e kujtoni këtë çështje?

Unë e kundërshtoja jo vetëm sepse ishte klienti im, por kërkohej ekstradimi në bazë të një marrëveshje të vitit 1933. në fakt kjo ishte një marrëveshje nul në aspektin juridik. Në atë vit ishte lidhur kjo marrëveshje me palët e asaj kohe dhe thuhej se ishte një marrëveshje e përsëritshme. Pra, kjo do të thoshte se ajo marrëveshje duhej të rinovohej dhe shteti duhet te deklaronte vullnetin e tij. Por ën vitin 1944 u zhvlerësuan të gjitha marrëveshjet e Zogut që do të thoshte se qeveria shqiptare e kishte marrë vendim. Kjo u justifikua me idenë se Kongresi i Përmetit nuk ishte qeveri, por në vitin 1947 ne kemi ndërprerë marrëdhënien me Amerikën, kjo do të thotë se shteti shqiptar kishte ndërprerë çdo lloj marrëveshje me shtetin amerikan. Në vitin 1998 ne kemi takuar edhe Prokurorin e Përgjithshëm Amerikan dhe ministri i asaj kohë i ka deklaruar për rinovim të marrëveshjes, por në kohën kur u bë kërkesa, specialistët amerikan kishin nisur punën por nuk e kishin përfunduar atë. Ndaj kjo ishte një vendim nul. Ekzistenca e kësaj marrëveshje është një turp profesional, pasi janë të gjitha mundësitë që të krijohet një marrëveshje e re me të gjitha kushtet.

- Z. Haxhia, ju a jeni i pasur?

Pasuria është relative, z. Qafoku. Unë kam një status ekonomik që përmbush në mënyrë të kënaqshme nevojat e mia familjare.

- A vazhdoni t’i qëndroni thënies suaj se nga avokatët, gjyqtarët dhe prokurorët, këta të fundit janë më të pasur?

Jo, e kam ndryshuar tani, sepse më i pasur është gjyqtari. Duhet të bëjmë një marrëveshje fjale këtu, pasi kur them gjyqtar, nuk e kam fjalën për sistemin e gjykatës. Në raport me korrupsionin, një gjykatës i korruptuar është i pasur.

- Paraardhësi juaj ka qenë një jurist i shquar, Kleanthi Koçi, i cili humbi jetën në një atentat. Pyetja që i kam bërë çdo studenti, që u bë i rëndësishëm në drejtësi është si ka mundësi që asnjëri prej jush nuk mundi të zbulonte autorët e këtij atentati?

Ai ka një kontribut të madh në botën akademike dhe në avokati dhe mund ta thuash me plot gojën se ishte një personalitet. Unë shpesh herë e kam shprehur indinjatën time që drejtësia nuk mundi ta zbardhte këtë ngjarje. Kjo tregon se ajo ngjarje mban mbi vete shumë mistere dhe vdekja e tij e papritur e komplikoi më shumë ngjarjen.

- Shumë vite më parë, ka humbur jetën edhe një nga asistentët e tu, i ndjeri Denis Gina. Ju asnjëherë nuk keni folur për këtë, përse?

Dua të bëj një saktësim, ai nuk ka qenë asistenti im. Nuk kam reaguar sepse nuk ishte kjo ngjarja, ngjarja e vërtetë ishte humbja e jetës së njeriu. Në praktikën juridike, avokatët japin rekomandime për ata që do të jenë kandidat për avokatë në atë vitin e stazhit që ata duhet të kryejnë. Ai ishte së bashku me shtatë të rinj të tjerë për të marrë një rekomandim dhe unë nuk i njohja personalisht.

- Cilat janë marrëdhëniet tuaja me politikanët, p.sh me z. Berisha?

Unë nuk kam ndonjë marrëdhënie të veçantë më politikanët për shkak të detyrës. Kam marrëdhënie për shkak të së kaluarës sime si pedagog apo si qytetar. Kam marrëdhënie të mira me të dy krahët, me të vegjlit dhe me të mëdhenjtë. Kam qenë në shërbim të Komisionit të Ligjeve, sa herë kanë pasur nevojë ata. Për sa i përket z. Berisha, gjatë kohës që ai ishte president them se ai më nominoi dhe për sa kohë kam qenë kryeprokuror kam pasur marrëdhënie shumë të mira. Më pas nuk kam pasur asnjë relatë me të, sepse nuk na ka lidhur ndonjë punë.

- Po me z. Rama?

Me z. Rama jam njohur shpejt që në vitin 1995 kur unë isha kryetar i borsit të SOROS-it dhe ai ishte anëtar këshilli, mes shumë personaliteteve të tjera. Kemi pasur shumë njohje dhe kemi pasur disa kundërshtime bashkë, dhe vetëm kaq.

- A mund të jetë një stacion për ju politika?

Nuk jam i atashuar në ndonjë parti dhe nuk kam të ardhme në politikë. Dua të ardhme në drejtësi.

- A synoni të jeni kryetar i gjykatës Kushtetuese?

Jo kryetar, por anëtar. Nuk ka vend më të nderuar më të lartë se sa një gjyqtar. Është një synim i çdo juristi të jetë gjyqtar dhe aq më tepër anëtar i Gjykatës Kushtetuese. Është nderi më i madh që një komb të bën nëse emërohesh anëtar i Gjykatës Kushtetuese.

- Ju e aspironi këtë?

Po e aspiroj, sepse aty të jepet besimi dhe garancia më i madh që të jep populli për të mbrojtur Kushtetutën.

- A e kanë ata që janë aty?

Ata e kanë dhe madje kanë dhënë dhe prova, me paktin detar. Ai ishte një akt sublim në mbrojtje të vendit. Habitem sesi një presidenti i kohës nuk gjeti një ndërmarrje apo dhe një eveniment për t’i nderuar.

- Si e vlerësoni Shkollën e Magjistraturës?

Nëse pretendojmë që Shqipëria ka ndonjë institucion me të cilin ajo është futur në Europë, atëherë është Shkolla e Magjistraturës. Edhe pse Dhoma e Avokatisë në vitin 2008 ka qenë e para që është futur në Evropë.

Si e parashikoni drejtësinë shqiptare? Në mund të futemi në BE me këtë drejtësi?

Ne jo se nuk duhet të futemi, por duhet të mendojmë mirë atë. Nuk është problemi nëse do të futemi, por si do të qëndrojmë. Në Shqipëri do të vendoset demokracia atëherë kur do të vendoset drejtësia dhe kjo e fundit do të vendoset kur të bëhet profesionale Gjykata e Lartë. Kjo do të ndodhë kur Presidenti të emërojë në këtë detyrë figura të filtruara nga të gjithë aktorët e drejtësisë dhe politika të mos ketë asnjë mundësi që të vendose njerëzit e saj në Gjykatën e Lartë dhe Kushtetuese.

Marrë me shkurtime nga emisioni “Arena”